Le temps ferme toutes les blessures, même s’il ne nous épargne pas quelques cicatrices.
Me encanta salir de clase y que sea aún de día... y no tiritar cuando sopla el viento.
La luz primaveral destila una tímida alegría.
Me encanta el día del libro. Sant Jordi, diferente cada año, pero siempre especial.
****
-Porque era una novela sobre un hombre que no sabe que está a punto de morir y muere. Pero si sabe que va a morir y aun así muere, muere por voluntad propia, sabiendo que el podía evitarlo es... ¿no es ese la clase de hombre que habría que mantener con vida?
C'est un trou de verdure où chante une rivière, Accrochant follement aux herbes des haillons D'argent ; où le soleil, de la montagne fière, Luit : c'est un petit val qui mousse de rayons.
Un soldat jeune, bouche ouverte, tête nue, Et la nuque baignant dans le frais cresson bleu, Dort ; il est étendu dans l'herbe, sous la nue, Pâle dans son lit vert où la lumière pleut.
Les pieds dans les glaïeuls, il dort. Souriant comme Sourirait un enfant malade, il fait un somme : Nature, berce-le chaudement : il a froid.
Les parfums ne font pas frissonner sa narine ; Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine, Tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.
"[...] Som la flor que naix de la llavor que vareu sembrar Sou la llum que guia en l'obscuritat Som les vostres veus i no ens faran callar Perquè mai perdrem la nostra dignitat Continuar la senda de la nostra essència i trobar I trobar una resposta per demà No ens podran guanyar mai, si ens donem la mà I agafem l'herència que ens vareu deixar."
Trust and betrayal, sandpaperand velvet. Does free will exist? Mine holds plenty just perfectly. Life is onfire.
"The
book fascinated him, or more exactly it reassured him. In a sense it told him
nothing that was new, but that was part of the attraction. It said what he
would have said, if it had been possible for him to set his scattered thoughts
in order. It was the product of a mind similar to his own, but enormously more
powerful, more systematic, less fear-ridden. The best books, he perceived, are
those that tell you what you know already […]”
D'acord, nosaltres som els utòpics, idealistes, ingenus que no fan més que somiar. Però estem farts de creuar-nos de braços mentre la terra s'afona sota els nostres peus.
D'acord, sabem que no som perfectes, tenim els nostres punts febles, però aprenem dels errors. Almenys vivim amb la consciència tranquil·la, perquè hem fet tot el possible per tal de canviar el món.
D'acord, nosaltres som els il·lusos guardians de causes perdudes, inconformistes tossuts. Però hem dit prou, ja no volem refugiar-nos darrere de les paraules, ara passem a l'acció.
D'acord, ens falta molta experiència, convé sumar els esforços, i els càntics de tanta gent, però anem creixent, ens fem més forts cada dia, mai no perdem l'esperança i seguim avançant.
"-Hola, querida dama. Hermosa noche, ¿no le parece? Perdone mi intrusión. Tal vez le apetecía dar un paseo. Tal vez sólo disfrutaba del paisaje. No importa. Creo que usted y yo deberíamos tener una pequeña charla. Ah... olvidaba que no hemos sido debidamente presentados. Yo no tengo nombre. Me puede llamar V. - V... le presento a la Señora Justicia. Señora Justicia... le presento a V. - Encantado, Señora Justicia. - Buenas noches, V. - Bien. Ahora ya nos conocemos. De hecho, he sido fan suyo durante mucho tiempo. Oh, ya sé lo que piensa... - Pobre chico. Se ha enamorado de mí... como un adolescente. - Disculpe, señora. No es nada de eso. La he admirado durante mucho tiempo... aunque sólo a distancia. La observaba desde las calles de allí abajo cuando era un niño. Yo le decía a mi padre: "¿Quién es esa señora?. Y él contestaba: "Es la Señora Justicia". Y entonces yo decía: "¡Qué bonita es!". Por favor, no piense que era sólo algo físico. Sé que no es esa clase de chica. No, yo la quería como persona, como un ideal. De eso ya hace mucho tiempo. Me temo que ahora hay otra... - ¿Qué? ¡V! ¡Qué vergüenza! ¡Me has traicionado por una pícara vanidosa y llorona de labios pintados y sonrisa viciosa! - ¿Yo, señora? 'Permítame que discrepe! ¡Fue su infidelidad la que me lanzó a sus brazos! ¡Ja-ja! ¿Eso la ha sorprendido, no? Pensaba que no conocía su pequeño escarceo, pero no. ¡Lo sé todo! La verdad, no me sorprendió en absoluto saber que le gustaban los hombres de uniforme. - ¿Uniforme? ¿Por qué? No sé qué estás hablando. V, tú siempre has sido el único para mí... - ¡Mentirosa! ¡Zorra! ¡Puta! ¡Niega ahora que te liaste con él, con el del brazalete y las botas militares! ¿Y bien? ¿No dices nada? Ya me lo parecía. Muy bien. Al fin te has desenmascarado. Ya no eres mi justicia. Ahora eres su justicia. Te has acostado con otro. Bien, es un juego para dos. -¡Me ahogo! ¡Sob! ¿qui-quién es ella, V? ¿Cómo se llama? - Se llama Anarquía. ¡Y me ha enseñado que es mejor amante de lo que tú fuiste! Me ha enseñado que la justicia carece de sentido sin libertad. Es honesta. No rompe promesas como tú, Jezabel... solía preguntarme por qué nunca me mirabas a los ojos. Ahora ya lo sé. Así que adiós, querida dama. Incluso ahora me entristecería nuestra separación, sino fuera porque ya no eres la mujer que una vez amé. Toma un regalo de despedida. Lo dejo a tus pies. -Las llamas de la libertad. Qué hermoso. Aah, mi preciada anarquía... "Oh, belleza, no te había conocido hasta ahora".
(V de Vendetta)
Soy como una línea que destroza el paralelismo de la masa, soy como la corriente de un río que se mueve en dirección contraria, soy como una ola que se rompe frente al horizonte y no en la playa.
"Y, afortunadamente, incluso cuando no hay galletas, aún nos puede reconfortar una mano conocida acariciándonos, o un gesto amable y cariñoso, o un apoyo sutil para respirar la vida, o un abrazo tierno, o unas palabras de consuelo. Y no olvidemos las camillas de hospital, y los tapones para la nariz, y la repostería que sobra, y los secretos susurrados, y las fender stratocaster, y, tal vez, alguna que otra novela.
Y hay que tener en cuenta que todas estas cosas, los matices, las anomalías, las sutilezas que creemos que no son más que complementos en nuestras vidas, de hecho están presentes para una causa mucho mayor y más noble..., están para salvarnos la vida."
(Más extraño que la ficción)
Las sutilizas están para salvarnos la vida, pero no mucha gente parece darse cuenta.
Lástima.
Lo insignificante es tan importante como todo lo demás.
Conserva a la gente que te valora por cómo eres y valórales. Es muy bonito que alguien se fije en algo tan insignificante.
"I need to remember..."
¿Como se coloca todo bien?¿Cómo lo consiguen las personas? Porque si te callas demasiadas cosas, un día estallan o se pudren. Pero si las dices, haces daño. Y a veces mueves la mano y sin querer tiras el vaso y se rompe y hay agua y cristales. Dicen que es fácil de arreglar con una bayeta y barriendo cristales. Lo que no se arregla es que te gustaría clavarte uno, que saliese sangre y no llorar.
"… entre libremente, por su propia voluntad, y deje parte de la felicidad que trae."
(Drácula, 1992)
Quédate quieto, en silencio, y escucha a tu corazón. Cuando te hable, levántate y marcha hacia donde él te lleve.
"A todos nos llegan los nudos. Al principio pequeños, casi ni los ves, nuditos de hilos de coser. Después, son nudos marineros. Nudos en la panza. Nudos en las piernas. Cuando te quieres acordar estás tan anudado que no te puedes ni mover." (Gabriela Fiore)
"UNA: [...] They were silent. They didn't move. I sat and waited. They dind't come through to me. I thought maybe you'd got off. You'd been let go. You'd be coming back to live beside us. [...] And we never moved house. Theyto, to shame me. To punish me. So I'd be pointed at. And slapped in the street. Or the psychiatrist told them it was better to stay. For for continuity orI hate the live I've had. You wouldn't know that. I wanted you to know that. I kwew you'd forget about me. [...]"
Momentos de una claridad meridiana. En los que durante unos breves segundos, el silencio ahoga el ruido y puedo sentir en lugar de pensar. Todo parece muy definido, el mundo claro y fresco. A veces hay que callar para oír la música que hay tras el sonido de la lluvia.
Muchas gracias por ser así, no os imaginais lo grandes que sois :).
****
"Esta eres tú, los ojos cerrados, bajo la lluvia. Nunca imaginaste que harías algo así, nunca te habías visto como… no sé como describirlo, como una de esas personas a las que le gusta la luna o que pasan horas contemplando el mar o una puesta de sol. Seguro que sabes de qué gente estoy hablando… o tal vez no. Da igual, a ti te gusta estar así, desafiando al frío, sintiendo como el agua empapa tu camiseta y te moja la piel, y notar como la tierra se vuelve mullida bajo tus pies y el olor, y el sonido de la lluvia al golpear las hojas. Todas esas cosas que dicen los libros que no has leido."
Últimamente el sentimiento que aplasta a todos los otros al despertarme son las ganas de quedarme debajo de la sábana, el mundo está demasiado frío para salir de ahí últimamente, y ahora que se acerca el azul más. Total, todo lo que muestra el horizonte son más y más conductos y parece que nada llega a donde está la maldita taza de té con leche y el paquete de galletas. ¿Conforme con esto? Vestirse, frío, una frase sin comas. Respira ahora. Y otro día que se va, pero no pasa nada, de verdad. Ya mañana lo acabaré, desastre. Mientras va pasando el tiempo, van pasando nuestros mejores años y ni siquiera nos damos cuenta de lo que tenemos. Y sí, tenemos demasiado frío, no debería ser tan friolera para gustarme tanto el norte, ese que perdí y no me importó, porque a cambio encontré el sur. Pero bueno, me derrites ¿qué puedo hacer? Ah si, todo eso que dejé para mañana.
Un despiste, es solo un despiste y de pronto empieza a rodearse todo de viento ártico. He desoído los consejos y me he dejado llevar para acabar sintiendo como mi mano está cada vez más lejos del calor. Como aquel pingüino que se separa del resto y acaba por morir en un paisaje desolador. Los puñales helados se me clavan entre las costillas y, de pronto, experimento el verdadero terror. Porque aquí no hablamos de miedo: eso es lo que se tiene con antelación.
Sin embargo. la vida es un juego, un teatrillo, una escena, un sueño. Tú eliges si es maravilloso u horrible. Esta simple decisión será reflejo de esa persona o situación en tu vida de ahí en adelante. ¿Acaso la vida es así de simple? Sugestión mental.
¿Tú eres más de castillos de arena o de cavar, cavar hasta encontrar el agua? Ni que fuera una pregunta esperando respuesta, claro. Retórica, es mi especialidad. Conversaciones conmigo misma, que ahora, así, de pronto, se convierten en gritos dentro de una burbuja. Los castillos siempre han requerido mucha dedicación, pendiente de los pies ajenos a ser destruidos, pequeñas obras levantadas y llevadas a corto plazo por la marea. La pasión de los bañistas, destrozándolo todo, entrando sin mirar. No, mucho mejor tender trampas. Es más difícil deshacer un hoyo. Que se consigue, claro que sí. Pero el vértigo, ¡el vértigo!
Tu dametiempo...
****
"Escojo a mis amigos no por la piel u otro arquetipo cualquiera, y sí por la pupila. Tiene que tener un brillo cuestionador y una tonalidad inquietante. A mi no me interesan los buenos de espíritu ni los malos de hábitos. Me quedo con aquellos que hacen de mi un loco y un santo. De ellos no quiero respuesta, quiero mi opuesto. Que me traigan dudas y angustias y aguanten lo peor que hay en mi. Para eso, sigo siendo un loco. Los quiero santos, para que no duden de las diferencias y pidan perdón por las injusticias. Escojo a mis amigos por la cara lavada y por el alma expuesta. No quiero solo el hombro o el regazo,quiero también la mayor de sus alegrías. Amigo que no ríe con uno, no sabe sufrir con uno. Mis amigos son todos así, mitad estupidez, mitad seriedad. No quiero risas previsibles ni llantos piadosos. Quiero amigos serios, de aquellos que hacen la realidad su fuente de aprendizaje, pero que luchan para que la fantasía no desaparezca. No quiero amigos adultos y aburridos.Los quiero mitad infancia y otra mitad vejez. Niños para que no olviden el valor del viento en el rostro y viejos, para que nunca tengan prisa. Tengo amigos para saber quien soy yo. Pues viéndolos, locos y santos, bobos y serios, niños y viejos, nunca me olvidare de que la NORMALIDAD es una ilusión imbécil y estéril."
El 15 de octubre personas de todo el mundo tomarán las calles y las plazas. Desde América a Asia, desde África a Europa, la gente se está levantando para reclamar sus derechos y pedir una auténtica democracia. Ahora ha llegado el momento de unirnos todos en una protesta no violenta a escala global.
Los poderes establecidos actúan en beneficio de unos pocos, desoyendo la voluntad de la gran mayoría, sin importarles los costes humanos o ecológicos que tengamos que pagar. Hay que poner fin a esta intolerable situación.
Unidos en una sola voz, haremos saber a los políticos, y a las élites financieras a las que sirven, que ahora somos nosotros, la gente, quienes decidiremos nuestro futuro. No somos mercancía en manos de políticos y banqueros que no nos representan.
El 15 de octubre nos encontraremos en las calles para poner en marcha el cambio global que queremos. Nos manifestaremos pacíficamente, debatiremos y nos organizaremos hasta lograrlo.
Es hora de que nos unamos. Es hora de que nos escuchen.
Un beso.
P.D: Hacía un mes ya que no me pasaba por aquí, espero volver a estar más activa pronto, aunque queda muchísimo por hacer.
Una de las mejores anécdotas de éste verano, hemos empezado a leer, a soñar, y a crecer contigo...
Ahora vuelta a la realidad, este año pinta bonito y difícil. A veces, me gustaría poder confiar en más gente, creo que me estoy volviendo demasiado distante del mundo...
Pero por otro lado, con el tiempo hemos aprendido que quien no te busca, no te extraña y quien no te extraña, no te quiere, pues la vida decide quién entra pero nosotros decidimos quién se queda. Hemos aprendido que cuesta tantísimo confiar en alguien y tan poco destruirlo todo... e incluso que nosotros mismos también podemos hacer cosas de las que nos arrepentimos el resto de nuestra vida, paradójicamente todas esas acciones son las que nos ayudan a crecer. Y en ocasiones la paciencia requiere mucha práctica.
¿Qué prefieres, dulces mentiras o amargas verdades...? Pues la verdad duele una vez, la mentira, sin embargo, duele siempre. Hemos de aprender a valorar a quien nos valora, no priorizar. Y sin embargo, saber que los besos no son contratos, ni regalos ni promesas.
Al fin y al cabo, madurar tiene más que ver con lo que has aprendido de la experiencia que con los años vividos y lleva mucho tiempo llegar a ser la persona que quieres ser. Qué corto se me hace el tiempo...
Aún recuerdo esas noches en las que alguien nos leía algo de Harry antes de irnos a dormir.
"[...] empecé a caminar sin rumbo, recorriendo calles que me parecían más vacías que nunca, creyendo que si no me detenía, si seguía caminando, no me daría cuenta de que el mundo que creía conocer ya no estaba allí."
(Carlos RuizZafón, El Juego del Ángel)
He vuelto, otra vez, después de un verano de viajes y nuevas experiencias, ha sido largo e intenso. Las tierras inglesas siempre consiguen sorprenderme.
Ha sido además, una lenta acumulación de significados, con brumosos paisajes laberínticos, laderas boscosas y reflejos en los estanques, giros trágicos y deslices cómicos...
Este verano, junto al mar, las olas resonaban como cristales rotos, las lágrimas sabían a rabia y cada sonrisa robada era otro triunfo más.
Tengo que agradecer esos pequeños triunfos a mucha gente :).
Y bueno, ahora poco a poco la vuelta, con su "rutina" y todo eso... ya no me quedan fuerzas para seguir echándote de menos, pues todos tus fantasmas empiezan a pensar que el problema ahora es mío y que voy a estropearlo todo, otra vez. No sé qué hacer...
"-Hablas como si la situación te molestara. -Es peor que eso. Las concepciones dantescas del infierno era pueriles e indignas de la imaginación divina: fuego y tortura. El tedio es mucho más sutil. La tortura interior de una mente incapaz de escapar de sí misma, condenada a infectarse para siempre con su propio pus mental es mucho más adecuada. Oh, sí, amigo mío, hemos sido juzgados, y también condenados, pues esto no es el cielo, sino el infierno."
Hace tan poco que te has ido y ya te echo de menos, y eso que en casa no nos hablamos mucho... Cuando vuelvas encontrarás un bonito libro, robado -como ladrona de libros que soy, jujuju...- encima de tu mesita de noche, espero que te guste :).
"No había horas ni minutos que los separaran de la despedida: sólo un abrazo" (Markus Zusak - La ladrona de libros)
¿Qué hacer? Cambiar, no cambiar... indecisión. Bah, si en el fondo da igual.
A los Sres. Puristas: Por favor, dejad de serlo, vuestras manías hastían el estrambótico y espontáneo fluir de las vidas del resto de la humanidad. No quisiera ser cínica pero de ese tipo de comportamientos e incluso algunos menos rígidos surge la separación y los prejuicios. ¿Hasta qué punto es bueno disgregar a la sociedad, y crear un ambiente competitivo y frígido? ¿Qué ganamos al fin y al cabo? Desde luego, no a ser mejor persona.
El purismo, la perfección, lo único... rasgos sobre valorados. Está comprobado que la lucha para alcanzarlos a la humanidad no le sienta bien. Nuestra imperfección y espontaneidad lo rompe continuamente, por más que alguien se esfuerce en brillar en una aptitud siempre va a descuidar otras. Es inevitable obviar tu lado humano para dar paso a la máquina, por no decir, que cada vez la sociedad es más animal y menos persona. Y sin embargo, son esos rasgos que nos han enseñado a intentar conseguir, características que componen la zanahoria enganchada en la caña que persigue la liebre.
A esa liebre finalmente se la comerá un lobo. Os aviso.
¿Qué tal si aprendemos un poco a aceptar nuestra naturaleza y empezamos a vivir con conocimiento de clase?
No me gusta ser tan directa, pero me gusta aún menos observar cómo se desvanecen los sentimientos bajo las obsesiones de unos pocos. No sois perfectos. Lo siento.
He dicho.
Rather than senses and feelings.
"En el jardín hay un cerezo dormido, pero parece muerto. Este otoño comenzó a sentirse apático, y la dejadez se apoderó de su espíritu. La vida, cansada de verle abúlico y desastrado, decidió que lo mejor sería que se tomaran un tiempo para reflexionar sobre su relación, y se marchó de vacaciones, dejándole en un estado de abatimiento que hizo que ese fuera consumiendo poco a poco hasta que acabó por convertirse en lo que es ahora: el aletargado esqueleto de un cerezo; una osamenta de madera clavada al suelo, que sólo espera que regrese la vida."
Abro la portada, y veo una sinuosa imagen de una locomotora de tren, parece una estación, deslizo la contra portada y empieza la función... pero sólo alcanzo a leer la primera línea, apenas.
El ánimo no llega más de la primera página de la historia, quizá sea porque tú me lo regalaste, quizá sea porque es la única cosa que te he pedido en vida, o quizá sea porque nunca acabaste de leerlo, recuerdo que no te gustaba mucho la historia, porque no era de tu estilo, y me da miedo que a mi no me guste, aunque lo veo difícil, siendo un escritor que no suele defraudarme... pero tengo miedo, ese miedo irracional a lo desconocido, y las circunstancias no lo arreglan.
¿Cómo se puede alvergar preocupaciones cuando aparentemente no las hay? Creo que son ese tipo de preocupaciones las que hace que la vida tenga salsa.
Y aquí estoy yo, de repente, y porque sí. Improvisando.
Mientras en mi cabeza resuena otra vez ese primer párrafo .
"Un escritor nunca olvida la primera vez que acepta unas monedas o un elogio a cambio de una historia. Nunca olvida la primera vez que siente el dulce veneno de la vanidad en la sangre y cree que, si consigue que nade descubra su falta de talento, el sueño de la literatura será capaz de poner techo sobre su cabeza, un plato caliente al final del día y lo que más anhela: su nombre impreso en un miserable pedazo de papel que seguramente vivirá más que él. Un escritor está condenado a recordar ese momento, porque para entonces ya está perdido y su alma tiene precio."
Es como si las hojas del libro me acariciasen sutilmente el corazón con su ligero vaivén.
P.D: Fin de exámenes, en standby y viendo Game of Thrones, me gustan estos dias... nunca hay uno igual que otro, nunca pasa, pero estos en especial.
See how the golden bird tries to fly
He is so angry, beats his wings in vain.
and the brightest jewels upon his back
will not raise his head above the clouds
Unlike the tiny sparrow, wild and free
gathering small pieces to build his nest
for he has nothing yet he can fly
anywhere beneath God's skies.
And loudly the eagle cries his song of war
So piercing and shrill it strikes with fear
Among the shepherds dear gentle lambs
caring nothing for his concert.