Showing posts with label Alucinaciones. Show all posts
Showing posts with label Alucinaciones. Show all posts

18 November, 2011

El corazón es un animal extraño.



Últimamente el sentimiento que aplasta a todos los otros al despertarme son las ganas de quedarme debajo de la sábana, el mundo está demasiado frío para salir de ahí últimamente, y ahora que se acerca el azul más.
Total, todo lo que muestra el horizonte son más y más conductos y parece que nada llega a donde está la maldita taza de té con leche y el paquete de galletas. ¿Conforme con esto?
Vestirse, frío, una frase sin comas. Respira ahora. Y otro día que se va, pero no pasa nada, de verdad. Ya mañana lo acabaré, desastre.
Mientras va pasando el tiempo, van pasando nuestros mejores años y ni siquiera nos damos cuenta de lo que tenemos.
Y sí, tenemos demasiado frío, no debería ser tan friolera para gustarme tanto el norte, ese que perdí y no me importó, porque a cambio encontré el sur.
Pero bueno, me derrites ¿qué puedo hacer?
Ah si, todo eso que dejé para mañana.

Un despiste, es solo un despiste y de pronto empieza a rodearse todo de viento ártico. He desoído los consejos y me he dejado llevar para acabar sintiendo como mi mano está cada vez más lejos del calor. Como aquel pingüino que se separa del resto y acaba por morir en un paisaje desolador. Los puñales helados se me clavan entre las costillas y, de pronto, experimento el verdadero terror. Porque aquí no hablamos de miedo: eso es lo que se tiene con antelación.

Sin embargo. la vida es un juego, un teatrillo, una escena, un sueño. Tú eliges si es maravilloso u horrible. Esta simple decisión será reflejo de esa persona o situación en tu vida de ahí en adelante.
¿Acaso la vida es así de simple? Sugestión mental.

Pero por favor, no pierdas la ilusión. La quiero.

08 November, 2011

Castillos en el aire.




¿Tú eres más de castillos de arena o de cavar, cavar hasta encontrar el agua? Ni que fuera una pregunta esperando respuesta, claro. Retórica, es mi especialidad. Conversaciones conmigo misma, que ahora, así, de pronto, se convierten en gritos dentro de una burbuja. Los castillos siempre han requerido mucha dedicación, pendiente de los pies ajenos a ser destruidos, pequeñas obras levantadas y llevadas a corto plazo por la marea. La pasión de los bañistas, destrozándolo todo, entrando sin mirar. No, mucho mejor tender trampas. Es más difícil deshacer un hoyo. Que se consigue, claro que sí. Pero el vértigo, ¡el vértigo!

Tu dame tiempo...

****

"Escojo a mis amigos no por la piel u otro arquetipo cualquiera, y sí por la pupila.
Tiene que tener un brillo cuestionador y una tonalidad inquietante.
A mi no me interesan los buenos de espíritu ni los malos de hábitos.
Me quedo con aquellos que hacen de mi un loco y un santo.
De ellos no quiero respuesta, quiero mi opuesto.
Que me traigan dudas y angustias y aguanten lo peor que hay en mi.
Para eso, sigo siendo un loco.
Los quiero santos, para que no duden de las diferencias y pidan perdón por las injusticias.
Escojo a mis amigos por la cara lavada y por el alma expuesta.
No quiero solo el hombro o el regazo,quiero también la mayor de sus alegrías.
Amigo que no ríe con uno, no sabe sufrir con uno.
Mis amigos son todos así, mitad estupidez, mitad seriedad.
No quiero risas previsibles ni llantos piadosos.
Quiero amigos serios, de aquellos que hacen la realidad su fuente de aprendizaje, pero que luchan para que la fantasía no desaparezca.
No quiero amigos adultos y aburridos.Los quiero mitad infancia y otra mitad vejez.
Niños para que no olviden el valor del viento en el rostro y viejos, para que nunca tengan prisa.
Tengo amigos para saber quien soy yo.
Pues viéndolos, locos y santos, bobos y serios, niños y viejos, nunca me olvidare de que la NORMALIDAD es una ilusión imbécil y estéril."

(Oscar Wilde)

04 July, 2011

"No me quiero ir", dijo aquel que se fue.




Hace tan poco que te has ido y ya te echo de menos, y eso que en casa no nos hablamos mucho...
Cuando vuelvas encontrarás un bonito libro, robado -como ladrona de libros que soy, jujuju...- encima de tu mesita de noche, espero que te guste :).


"No había horas ni minutos que los separaran de la despedida: sólo un abrazo"
(Markus Zusak - La ladrona de libros)

¿Qué hacer? Cambiar, no cambiar... indecisión.
Bah, si en el fondo da igual.

Se va acercando el fin de la cuenta atrás.

06 March, 2011

El porqué de la no monotonía.

-Hola señorita, ¿quiere un pájaro?
-No, gracias...
-¿NO? ¿De verdad? Es que este es muy obediente, cuando usted le dice mueve las alas.
-No, no, gracias, es que no tengo mascotas en casa...
-Que sí, mire, si lo tengo en el bolsillo
- ...

El viejo hombre se saca una grulla de papel del bolsillo, y le estira de la cola haciendo que se le muevan las alas.

-¿Ves como es tan obediente?
-Hihi...
-¿Quiere saber como se llama?
-¿Cómo se llama?
-Godi.
-Ah, ya entiendo. Pues muchas gracias, hombre.
-Cuídelo bien, ¿eh?
-Sí, por supuesto. Gracias.

Godi era su propio nombre, y también como se llamaba la tienda que había fundado, en la que tras su jubilación trabajaban todos sus hijos.


****

Y es que hasta la vida más aburrida tiene cosas peculiares. Sólo hay que saber mirar.


Un beso.

P.D: ¡Tariorarí, ti! ¡Tarirorará, ta!

29 November, 2010

Assaig.



Llibertat condicional.

Com ben diu Francesc Pujols i Morgades, “Cadascú té el dret de pensar com vulgui –encara que, en realitat, cadascú pensa com pot i no com vol-”.

La veritat és que, aquesta frase que pot sonar tan inofensiva a la primera ullada, esdevé una sentència i una crítica al lliure pensament del que molta gent creu gaudir hui en dia.

A més, ens adonem de que Francesc Pujols al principi de la frase enúncia la llibertat que tenim per a pensar el que vulguem i, més tard, estableix una gradació jugant amb la possibilitat (pot) i finalment amb l’obligació (vol) per a fer patent la falta de llibertat que tenim sense adonar-nos.

No cal aprofundir molt per adonar-nos de que això es pot reflexar fàcilment a la nostra vida diària, ja que, en moltes ocasions no ens adonem del que ens arriba a condiconar el medi i la societat en la que vivim en les nostres decisions. Per exemple, la publicitat abusiva que rebem pels mitjans de comunicació contínuament (tant directa com indirectament) que ens impulsa a consumir -i moltes vegades ens crea necessitats que abans no en teníem-; o també la religió, creant dogmes a seguir; les “creences populars”, es a dir, allò que podem considerar que està “ben vist” i el que no; la política, les lleis...

Realment si ens parem a pensar, hi ha prou condicionants a l’hora de prendre les nostres pròpies decisions, i tenint en comte aquesta mesura, fins a quin punt podem ser lliures a les nostres decisions? Fins a quin altre estem influenciats? Quan deixen de ser les “nostres pròpies” eleccions per a convertir-se en el que s’espera de nosaltres?

És, per això, que cal controlar les nostres decisions i parar-nos a enraonar aquestes qüestions per tal de no convertir-nos en una mena de titelles i poc a poc començar a pensar un poc més per nosaltres mateixos. Però, fins a quin punt en realitat ens preocupa ser titelles mentre aconseguim allò que volem?



***

Un assaig que vaig fer per a català...

P.D.: Valenbisi em persegueix. Paranoia.


Pietat.
"A l'arbre hi ha una fulla que ja està a punt de caure i l'últim raig del dia, que ho sap, encar la daura"

08 November, 2010

Mss V., November 5th



[...]
Acapara sobre sí todo un enjambre de infamias. Y la fortuna, sonriendo a su ruin causa, parecía la puta de un rebelde.
Mas todo en vano: el bravo Macbeth, -pues es digno de tal nombre- despreciando a la fortuna y blandiendo un acero que humeaba de muertes sangrientas. Cual favorito del valor, se abrió camino hasta hacer frente al infame; y sin mediar adiós, ni despedida.

-Tu... me has rescatado, ¡como en un cuento de hadas! no me lo puedo creer... ¿Quién eres?
-¿Yo? Soy el rey del siglo veinte, soy el hombre del saco, el villano, la oveja negra de la familia.
-Sí... ya, pero que hacías por aquí? yo creía que nadie venia a Westminster por la noche si no es por... ya sabes... mujeres.
-Ah, pero esta noche es especial. Esta noche hay una celebración, un gran estreno. ¿No te enseñaron la rima?
"Recuerda, recuerda el cinco de noviembre, el complot de la pólvora y la confabulación. No existe motivo para el olvido de la pólvora y la traición"
[...]

(Alan Moore, V de vendetta)

Genial, sublime, simplemente te empuja a seguir.
Y ella... hasta rapada está guapa.

Sinceramente, cuando mi profesor del año pasado de Habilidades comunicativas me dijo "Cualquier cosa es susceptible a convertirse en literatura", pensé que, sin embargo, unas cosas eran más dignas que otras.
He aquí un cómic digno de convertirse :P.

Un beso.

P.D: Necesito tiempo. ¿Alguien me vende? ... si pudiéramos comprarlo se haría una revolucion de los factores productivos. Aprendamos de V, entonces :).

23 March, 2010

A propósito de Descartes...

Me dices que necesitas a alguien para ser feliz...
****
Entonces, Dios no existe porque tendría que ser perfecto, único, especial. Y al ser único estaría solo, sin compañía no sería perfecto y al faltarle esta perfección no podría ser supremamente perfecto, y por tanto no existiría un Dios como tal.

Solo y sin compañía no sería capaz de conocer la perfección de enamorarse de conocer a nadie con quien identificarse, con sus mismas miserias y vicios, alguien que le complementara. Sin amor no sería perfecto. Por eso Dios no existe.
Felicidades, si no te has enamorado nunca, eres Dios.

****


Y tú preocupandote de nimiedades, piensa que la vida está para vivirla, no la malgastes preocupándote de absurdos problemas que nada tienen que ver contigo, disfruta con cada persona que conozcas, con cada locura, con cada problema, con cada estupidez…

Bone nuit.

24 January, 2010

Anarchy heart




Cuando tus sueños se hacen realidad a estos les suceden las peores pesadillas.
-Has tenido suerte.
-Quizá demasiada, no merecía tanta.
Ahora empezamos a dar vueltas en la montaña rusa de la vida. Qué raro.

****

What would you do if I sang out of tune,
Would you stand up and walk out on me?
Lend me your ears and I'll sing you a song
And I'll try not to sing out of key.

*A rescatar:
-Turbar (según la R.A.E.):
Sorprender o aturdir a alguien, de modo que no acierte a hablar o a proseguir lo que estaba haciendo.

20 November, 2009

All the world is a stage

Woodstock



El mundo entero es un gran escenario.
(Shackespeare)

08 February, 2009

V



...



V. : “Te garantizo que no te haré daño.”

Evey: “¿Quien eres tú?”

V. : “¿Quien? ¡”Quién” es solamente la forma de la funcion “qué”! ¿Y qué soy? Un hombre con una mascara.”

Evey: “Sí, eso ya lo veo.”

V. :”Naturalmente. No me cuestiono tu capacidad de observación, simplemente señalo lo paradójico que es preguntarle a un hombre enmascarado quién es.”

Evey: “Oh… bien.”

V. :”Pero en esta noche tan prometedora permíteme que, en lugar del vanal sobrenombre, sugiera el carácter de esta dramatis persona. Voilà!! A primera Vista, un humilde Veterano de Vodevil en el papel de Víctima y villano por Vicisitudes del destino. Este Visage ya no más Velo de Vanidad es un Vestigio de la “Vox populi” ahora Vacua, desVanecida… Sin embargo esta Valerosa Visión de una extinta Vejación se siente reViVida, y a hecho Voto de Vencer el Vil Veneno de estas VíVoras en aVanzada, que Velan por unos Violentos Viciosos y por la Violación de la Voluntad!! El único Veredicto es Venganza, ¡Vendetta! Como Voto, y no en Vano, pues la Valía y Veracidad de ésta un día Vindicará al Vigilante y al Virtuoso. La Verdad es que esta Vichisoise de Verborrea se está Volviendo muy Verbosa, así que solo añadiré que es un Verdadero placer conocerte, y que puedes llamarme “V”.

Evey: “¿Eres una especie de maníaco?”

V: “Estoy seguro de que eso dirán, pero, ¿con quién, si no es indiscrecion, hablo?”

Evey: “Me llamo Evey.”

V: “¿Evey? ¡Con V! ¡Claro, como no!”

Evey: “¿A qué te refieres?”

V: “A que yo, al igual que Dios, ni juego al azar, ni creo en la casualidad. ¿Estás herida?”

Evey:” No, estoy bien…gracias a ti.”



****

Muchas gracias por los coments ^^.

29 June, 2008

Huellas de Gato

Hoy no esta por aquí cierta señora A Secas...
Hoy es un gatito travieso quien se asoma a este corazoncillo de manzana =3 . Hola, para los que no sigais esta sarta de tonterías, mi nombre es Maha, y voy a contaros una historia muy peculiar, que empezó mucho antes de aquel Campus, y mucho mucho antes que el aula jove de Teatre ^^.

Todo empezó en una guardería del Puerto de Sagunto llamada Petitons. Madre mia, desde pequeñas que nos conocemos y no lo supimos hasta el año pasado =D Hablando del tiempo, hace ya dos o tres años que estamos juntas? Tú dices que tres, yo digo que el tiempo a tu lado pasa rápido y se me hace corto. Recuerdo una de las primeras tardes que pasamos juntas con Marta en el American's... Qué lejana se me hace, pero no sé por qué, la recuerdo con bastante cariño; recuerdo que estábamos algo cortadillas (y pensar que ahora nos conocemos casi tan bien como si hubiéramos estado juntas toda la vida...), y que nos sentamos en la mesa que hay cerca de la puerta... Y desde entonces siempre que podemos allí que vamos =) .

Estas tres primaveras pasadas juntas han sido unas de las más intensas (de mi vida por lo menos): entre el divorcio de mis padres y todo lo consiguiente mi vida ha sido un mareo; pero siempre te he tenido como punto de apoyo, como referencia, como ayuda. Me has ayudado muchísimo, créeme. Sin tí hace tiempo que hubiera acabado subastándome en el Inmortal... o en cualquier otro garito de mala muerte. O en cualquier otro antro de cualquier otro tipo... Pero en fin, la gente se subasta xDDD.

Volviendo a nuestra historia... Después de media vida sin saber cada una de la otra, incluso teniendo a la madre de Bea Millón como enlace posible, nos vimos en un Campus Delfín del que yo no me acuerdo... pero se ve que tú si. Y cuando vi a Marta en el Conservatorio no sabía que después iba a conocerte, ni que acabaríamos así, actualizándote yo el Blog a estas horas de la Mañana =P

Ahora que ya somos amigas puedo decirte esto sin tapujos: Paula, eres una de las personas más influyentes y que más aprecio y quiero de mi vida. En tres años has conseguido hacerte imprescindible para mí. Por favor, no te vayas ^^ Ahora eres tan necesaria para mí como el aire, preciosa ;D. En fin, chorradas a parte, Paula, aquí acaba mi actualización de Blog =3

Este gatito se despide de tí con una canción:





O bueno... con dos ;) :





A ver cual de las dos te trae más recuerdos. O a ver cual de las dos te gusta más =D

Y nada, Paula. Ya sabes que mucho antes de que esto empezara... =)

Te quiero ;)

07 February, 2008

¿Hay alguien ahí?


¿Libertad?
¿Felicidad?
¿Sueños?
¿Ilusiones?
¿Sentimientos?
¿Luz?

...¿Palabras etéreas e imposibles?

Eeeeeeeooooooo!

¿Hay alguien ahí?

13 January, 2008

Decisiones...


...que odio tomar, y es curioso para una persona que las toma constantemente y a veces inconscientemente... pero, ¿y quién no?

Lo intuyo,

Lo asumo,

Lo veo,

Lo siento...

...lo sueño.

Y al final todo es igual, por mucho que pase el tiempo ya no se nota nada la diferencia, al final sigo sin saber esa respuesta que tanto anhelé saber en aquel dia.

Vuelvo a uno de mis antiguos lemas, solo que por mucho que todo vuelva a ser como antes, siempre ha pasado el tiempo.



Y se quedó muda y triste, vagamente sonriendo.

31 December, 2007

Y otro año más



Bueno, ahora como siempre a hacer balance del año... me gusta que la gente se pare a pensar en estas cosas a primera vista inútiles, pero en fin, creo que todo sirve para algo.

Este año no ha sido de los mejores como siempre digo, han habido momentos bastante malos y la verdad cosas que no me esperaba, hay cosas también de las que no me arrepiento para nada y creo que paar por malos momentos te hace acercarte poco a poco más a la gente que quieres.


Y detrás de toda esta jerga de consumismo navideño espero que nunca os falte un sueño por el que luchar o algo que aprender... pero sobretodo alguien a quien querer.


Os quiero, y espero que lo que venga nos siga uniendo... porque seamos realistas este año no va a ser todo bueno, al igual que el anterior.


Besos.

08 October, 2007

Pensamientos

Hacen por lo menos doce días que no actualizo, y la verdad en estos días me han pasado muchas, muchísimas, quizás demasiadas cosas por la mente, y estoy empezando a odiar que mi mente viaje libremente mientras mi cuerpo sigue encadenado a este mundo.
También son demasiadas cosas y por supuesto absurdas para explicarlas por aquí, una de las cosas mas interesantes pero más trascendentes es el Amigo Invisible que hemos echo a través de internet, aunque hize un buen regalo, quizás el mundo no esté preparado para verlo xD.
Aquí dejo un regalo que me impresionó mucho, y de paso aprovecho para felicitar a la autora por su décimo séptimo cumpleaños :P. Felicidades Nigro ^^! Me encanta tu vídeo.

La canción es de Within Temptacion:



Saludos!

16 September, 2007

Hairspray


El otro día fui al cine a ver esa película, la verdad no estuvo mal, trataba temas bastante interesantes, aunque a mí lo que realmente me impresionó no fue que tratara las diferencia entre la gente. Una de las cosas que más me llamó la atención fue que la protagonista (aparte de no ser supermodelo xD)... tenía muchísimas ganas de vivir, en esa foto podéis ver bien su sonrrisa con la que siempre andaba, y sus ganas de conseguir todo lo que se proponía, últimamente eso no está muy de moda que digamos, pero yo creo que es lo realmente bonito, incluso estético. Puesto que ahora no lo consideran muy allá, prefieren poner a una tia esquelética, y tal.
Bueno, yo lo dejo caer ...

27 May, 2007

El hombre misterioso III ó IV...

Todos vivimos sin saber porqué ni para qué, todos vivios con la mira puesta en la felicidad, todos vivimos vidas diferentes y sin embargo iguales.

(El diario de Ana Frank - Ana Frank)

06 March, 2007

Free - Freedom


I want to break free
I want to break free
I want to break free
from your lies
Youre so self satisfied
I dont need you
Ive got to break free
God knows
God knows I want to break free
Ive fallen in love
Ive fallen in love for the first time
And this time
I know its for real
Ive fallen in love yeah
God knows
God knows Ive fallen in love
Its strange but its true
I cant get over the way
you love me like you do
But I have to be sure
When I walk out that door
Oh how I want to be free baby
Oh how I want to be free
Oh how I want to break free
But life still goes on
I cant get used to living without
living without
Living without you by my side
I dont want to live alone hey
God knows got to make it on my own
So baby cant you see
Ive got to break free
Ive got to break free
I want to break free yeah.
¿Porqué desde ese momento no me puedo quitar esa canción de la cabeza?...

05 January, 2007